Dankoe!

Ahoi gij allen,

de tijd vliegt hier, zeker als ze hier een uur verder springen in plaats van terug zoals ginder bij jullie op het noordelijk halfrond. Dus nu staan we 5u achter op jullie, en 4u als jullie ook beslissen het uur maar eens te verzetten.

Momenteel zitten we voor de 6de opeenvolgende dag in Pucon, waar we de grote concurrent voor Maria's casa hebben getroffen: een gezellig hostalleke, el refugio, uitgebaad door jawel nen hollander. (Lieselot en Valerie, als jullie naar Pucon komen en willen uittesten of wij gelijk hebben, reserveer zeker op voorhand...ze hebben veel succes hier.) We hebben meteen van die lange stop geprofiteerd om ons kleerkast onder handen te laten nemen door een lavanderia, zodat we eindelijk nog eens fris ruiken. Misschien dat dat de mama's wel interesseert.

Om dan even de leegte tussen La Serena en Pucon op te vullen. Vanuit La Serena zijn we aan de overtocht naar het zuiden begonnen via Santiago naar Talca. Daar aangekomen hadden we niet veel keus uit hostallekes en zijn we uiteindelijk in hostal Alcazar beland, bij de pyjama-madam. Aangezien die ons veel te veel schrik aanjoeg, we haar enige klanten waren en haar ontbijt niet te vreten was, hebben we ons plan om daar een nationaal park te bezoeken laten varen, en zijn we de volgende dag verder getrokken naar Temuco.

In Temuco zelf zijn we welgeteld 2u geweest. Daar gearriveerd meteen info gaan vragen over Nationaal Park Conguillo in het toeristenbureau, maar wegens te veel sneeuw was het park ontoegankelijk, dus bye bye plan.

En zo zijn we dan terechtgekomen in Pucon, dat we meteen Zakopane II gedoopt hebben. Vree toeristisch, het ene hostal/hotel na het andere, alles van hout, en neonverlichting is verboden. Zakopane II ligt aan een groot meer, Lago Villaricca, en aan de voet van een actieve vulkaan, rarara, vulcano Villaricca, een pareltje om te zien. Voor de rest stikt het hier van de termen, nationale parken, watervallen, araucania bomen, raftbare-rivieren en toeristen. We hebben ons hier dus wel al even bezig kunnen houden.

Het hoogtepunt van al die activiteiten was letterlijk en figuurlijk onze beklimming naar de top van de vulkaan. Hiervoor moesten we om 6u uit ons bedde, om met een bang hart naar de tour-operator te trekken, uit schrik voor annulatie wegens de grijze wolken die boven ons hoofd hingen. Optimistisch als zo'n gidsen zijn, wilden ze eerst de situatie gaan verkennen aan de voet van het bergje. Daar zag het er even slecht uit, maar dat hield ons niet tegen en weg waren we. Startend op 1100 meter, skiliften links laten liggend (die-hards als we zijn), zwoegend in de verse sneeuw, bibberend van de kou en zwetend van de inspanning, bereikten we na 5u en 30 minuten klimmen de top (op 2850 meter). Waarom een mens dat in feite doet...twas zo mistig dat we geen steek zagen van het in principe prachtige panorama en de opspuitende lava in de krater op nog geen 2 cm van ons. Gelukkig konden we wel volop genieten van de heerlijke vulkaandampen. Door de kou konden we ons geen uitgebreide rustpauze permitteren, en keerden we na 15 minuten weer naar beneden. Deze tocht ging 3 keer zo snel, daar we nu onze benen grotendeels konden laten rusten en we op ons edel zitvlak naar beneden konden slieren. Enkel het laatste stuk was nog lastig stappen in wakke sneeuw en toen waren Annelies (en haar knie) het kotsbeu, terwijl Ann vrolijk verder bleef genieten van haar eerste pasjes op een skipiste.

Na deze bovenmenselijke inspanning trakteerden we ons de volgende dag op een welverdiende chilldag. Het regenweer hield ons toch niet binnenshuis, en uiteindelijk zijn we het meer en zijn zwarte, vulkanische stranden gaan verkennen. Hier werd duidelijk dat Annelies beter is in steentjes werpen en dat Ann bang is van stieren op een strand, zeker als Annelies een rode frak draagt.

Volgende grote uitstap was Nationaal Park Huerquehue (of zoiets, uitspreken kunnen we het nog steeds niet), samen met de Amerikaan Brandon en de Chinees Ting. Aan de ingang kregen we een korte uitleg over de wandelpaden door de rangers, die ons vertelden dat het stuk van de waterval naar de 3 meren onbegaanbaar was wegens te veel sneeuw, zeker zonder sneeuwschoenen. Zo koppig als 2 belgen, een amerikaan en een chinees kunnen zijn, zijn we toch aan die mission impossible begonnen en met succes geslaagd. Het was de tocht vol stinkende modder, glibberige sneeuw en verraderlijke onzichtbare putten zeker waard. De foto's spreken weer voor zich.

Vandaag nog even de warme termen gaan uittesten, voor een laatste keer genieten van de heerlijke bedden hier, en morgen trekken we dan maar eens lustig verder, willen we ooit nog in Ushuaia aankomen.

Dikke kussen aan iedereen, en alvast een gelukkige verjaardag zus.

Ann en Annelies

And than now a brief summary in English:

For the moment we are in Pucon already for one week. Here we have climbed the Volcano Villarica, from 1100 to 2850 m in deep slippery snow. To go down we slided on our buttoms, which was really fun! Compared to Spitsbergen, you would be very proud. Yesterday we visited the National Park Huerquehue and if you watch the pictures you can see how beautiful it was. Today we will visit the thermal bads en tomorrow we continue our trip to the south.

Ha det bra

Annelies en Ann

Pucon

to all my not-dutch-speaking friends:

I'm very sorry for all the talking in dutch on this site, but I can assure you the pictures tell more than all our bullshit in between. For those who didn't have the clou yet: me and my friend, Ann, are travelling for two months in chile for the moment, and we want to make everybody jealous by this way. I'll do my best to say something in english as well next time.

Thanks for all the complaints, and Katrien, I know there are 231 faults in this short message, sho spare your breath...

Greetz,
annelies
(and ann)

Vraag het aan de lama's

Wel beste Karen, en al de rest natuurlijk,

we hebben het inderdaad efkes zonder uitgebreid internet moeten doen, maar dat zullen we nu ruimschoots goed proberen maken, misschien met iets minder dt-fouten dan vorige keer, maar na 16u bus zitten kunnen we niks beloven.

Voortgaand op de vorige editie: vanuit La Serena zijn we dus naar Chañaral vertrokken, waar we ons aan het busstation hebben laten overhalen om bij Donde Willi te logeren, een supervriendelijke Chileen met een sjiek hostalleke, inclusief uitgebreid ontbijt. Onterecht niet vermeld in de Lonely Planet én de Footprint! Hij was er een beetje aangeslagen van. Daar aangekomen zijn we na een korte Eurolinebusachtige nachtrust meteen naar het nationaal park getrokken, waar we een fikse wandeling maakten tussen cactussen, vossen, guanaco's en hagedisachtige slangen/hazelworm (papa Ann, help ons).



De volgende morgen verder gebust naar de grootste vergissing die we tot nu toe gemaakt hebben: Antofagasta. Een vieze, naar pis stinkende stad met ongezellige hostellekes, waar niet veel te beleven valt. Dus Lieselot en Valerie: ontwijken die boel. Enige lichtpuntje daar was de vismarkt, waar de pelikanen en zeeotters/leeuwen om het visafval vochten.



Wegens onze grote liefde voor de stad gaven we er de dag erop niet veel om om wat meer geld neer te tellen voor een salon cama bus naar San Pedro de Atacama, aangezien de goeiekopere semi-cama's al volzet waren. San Pedro ligt op een hoogte van 2440 m midden in de woestijn, een vree toeristisch dorpje, inclusief hollanders. De eerste dag met een tour naar Valle de la Luna getrokken, om daar van de zonsondergang te genieten, samen met nog een tiental andere bussen. In rust en vrede was het dus niet bepaald, maar schoon wel.



De dag daarna zijn we eerst onze 4-daagse trip naar Uyuni (Bolivië) en terug gaan boeken. Na wat geleuter toch besloten niet met visa maar contant te betalen, dat we eerst nog moesten gaan opnemen. Nu blijken de automaten in San Pedro een reputatie te hebben, en dat hebben we aan de lijve ondervonden. T machien besloot de kaart te houden, en geen geld te geven. Als ge Ann eens bleek wilt zien worden: dees is de ideale manier. Meteen naar de carabiñeros (chileense politie) getrokken, die de bank in Calama gebeld hebben. Bleek dat we de dag erna terug moesten komen, wat voor problemen zorgde met onze juist geboekte trip naar Bolivië. Maar wonderen zijn de wereld blijkbaar nog niet uit, want diezelfde moment maakte de chileense Group 4 zijn intrede op het buro. Na een dubbele paspoortcontrole, verhalen over Enzo Scifo (wereldberoemd hier) en kussen van Ann, het groene misbaksel uiteindelijk terug in onze pollekes gekregen. 's Middags elk een mountainbike gehuurd en de omgeving rond het dorpje in brandende zon afgecrosst. Maatje 36 komt steeds dichterbij.



En dan onze fameuze trip naar het grootste zoutmeer ter wereld: Uyuni. 4 dagen rondhotsen in een 4x4, bartsende koppijn hebben door de hoogte, en slechte nachtrusten waren het helemaal waard! Het verhaal begint smorgens in de hele vroegte, waar we met een bus in slakkentempo naar een hoogte van meer dan 4000 m klommen, richting Boliviaanse grens. Vanaf daar ging de trip verder met jeep, die we deelden met de norse, zwijgzame chauffeur, Leon, een ADHDachtige Italiaan van 48 jaar, Miguel, de Zwitserse Nicole, en een Duits koppel, Florian en Christianne. Een heel plezant groepje. Over de tocht valt niet veel te zeggen, de foto's spreken voor zich. We passeerden laguna's, geisers, rokende vulkanen, zouthotels, flamingo's, lama's, vicuña's, wc-papier, prachtige landschappen, schitterende sterrenhemels, heerlijke maaltijden, waaronder lama-steak, toeristen, reuzecactussen, verlegen boliviaanse vrouwen, platte banden (het kan zelfs een jeep overkomen) en als slot een inmens zoutmeer! We zijn het er unaniem over eens: laat de excursies in de geologie in het vervolg hier maar doorgaan.







Na 2u rondtsjollen in Uyuni keerden we met nieuwe chauffeur terug richting Chili, met onderweg een overnachting in een gezellig Boliviaans dorpje. Om 4u smorgens ons bed uit, en in een ijskoude jeep verder naar de Chileense grens, waar onze rugzakken heel oppervlakkig doorzocht werden op fruit, groenten en kruiden. De onze hebben ze alleszins niet gevonden.



Na dit avontuur zijn we meteen terug naar La Serena vertrokken, waar we nu wederom in Maria casa (onze persoonlijke favoriet tot nu toe) vertoeven. Morgen zetten we onze reis naar het zuiden verder, richting Talca.

Wordt vervolgd...

Vele groeten van chileense bodem, en blijven winnen ploeg!

Ann en Annelies

Chili lebberland

Buenas días a todos,

de eerste week zit er al op, dus tijd om nog eens iets van ons te laten horen, en met een beetje sjance (en veel geduld onzentwege) zelfs te laten zien. Internet kennen ze hier al voldoende, maar de pc's staan niet altijd open voor usb-connecties.

Momenteel vertoeven we nog een dagje in La Serena, aan de westkust van Chili (want een oostkust hebben ze niet), 500 km ten noorden van Santiago, oftewel zo'n 9 busuren. Vannacht steken we hoogstwaarschijnlijk door naar Chañaral, een klein stadje in de buurt van Parque Nacional Pan de Azúcar, met veel niet-Belgische beestjes en plantjes waar we Ann wel efkes zoet kunnen houden. Daarna trekken we richting Antofagasta en San Pedro de Atacama, waar we de Boliviaanse grens zullen schenden.

Dat was de toekomst, nu het verleden. Santiago city zijn we meteen ontvlucht naar Valparaíso, waar we 2 dagen gebleven zijn. De eerste dag hebben we daar het stad verkent en de eerste plaatselijke pelikaan gezien. Het oude gedeelte van de stad is op 42 cerros (heuvels) gebouwd, heel chaotisch allemaal, en heel kleurrijk. Zo leeg als we zijn hebben we ook één van de vele oude ascensors genomen, een houten bakje aan een kabel die langs een helling onhoog getrokken wordt. Na die 'zware' klim dachten we op ons gemak ons bokes op te eten, maar dat bleek niet zo simpel te zijn met de vele zwerfhonden in de buurt. Hier hebben we onze eerste vriend gemaakt. Wijzelf logeerden in een gezellig hostalleke in het minder gezellige nieuwe gedeelte van de stad, el Plan, één en al haven- en businessgedoe, vol (volgens annelies toch) grimmige chilenen, die niet uit de weg gaan bij het passeren.

De tweede dag gingen we vroeg opstaan, maar zoals reeds gezegd zijn we (soms) leeg, en werd de wekker verzet naar meer vakantionele uren. Doel van de dag was het eerste van de vele chileense nationale parken gaan bezichtigen: La campana. De schoenen zijn meteen getest, en de bleinen gekweekt. Annelies haar vervlogen liefde voor Compeed is weer herleefd.

Hier in La Serena zijn we de Elqui vallei ingetrokken richting Pisco Elqui met een buske, en vandaar gedeeltelijk teruggewandeld. Twas schoon. En zonnig, hehe. Ann denkt zelfs al dat ze wat gebruind is. En Annelies blijkt dyslexie te hebben, en cijfertjes op z'n kop te lezen, waardoor afstanden langer uitvallen dan gedacht. 's Avonds hoopten we sterren te kunnen kijken (het is hier één van de beste plaatsen om dit te doen met maar 5 dagen per jaar regen en bewolking), maar het openbaar vervoer verplichtte ons tijdig terug te keren. Gelukkiglijk konden we ons verdriet verdrinken in de schijn van de luna llena boven het stuwmeer.

Misschien als laatste nog een woordje uitleg over de titel van deze episode: naast loslopende honden worden de chileense straten en parken druk bevolkt met kussende koppeltjes. Soms zoveel tegelijk dat je zou denken dat er een wedstrijdje aan de gang is.

Voor de rest: ons Spaans gaat er op vooruit, wij verstaan hen al, nu het omgekeerde nog. De groetjes van Jefke, Ilke, hij amuseert zich hier te pletter en zorgt heel goed voor ons. Annelies blijft in haar utopie geloven, Charlotte, en zal het je over een paar maand eens komen showen. En mama Vera, geef toe: tzijn schoon foto's he...

Besos y hasta luego

Santiago City

olahola,

we zijn ondertussen 3 vliegers, 4 take-offs en bijhorende landingen verder en we leven nog. Blijkbaar stond er nog een tussenstop in het Braziliaanse Sao Paolo op het programma. Voordeel van die verse lading mensen was dat we nog maar ne keer een zwitsers swissair-sjoklatje kregen, dus annelies hoorde niet klagen. We zijn zonder problemen door de douane geraakt en zitte nu in een hostalleke, tussen andere wereldreizigers. Plannen voor de komende dagen volgen als ons maag gevuld is, want vooral ann functioneert dan niet goed.

Merci voor de berichtjes al en tot de volgende
ann en annelies

PS amaury, enkel nog maar heineken gezien, dus das al gene vette nee, ma het weer hier is alleszins al stralender dan ginder int gentse. Zie maar da u ribbekes terug op peil zijn tegen dak terug ben.

Saludos

Jowjow vriendjes, gerelateerden en andere lieftalligen,

bij deze de officiële inwijding van onze annenannelies-site, ons onvervlogen communicatiemiddel voor de komende 2 maanden. We beloven op ons plechtige communiezieltje dat we hier geregeld van ons zullen laten horen, voor zover het chileense internetparadijs dit toestaat. Hou jullie zeker niet in om het omgekeerde ook te doen.

De kabassen zijn bijna gepakt, de vliegtuigen gereserveerd, de ticketten elektronisch, dus die vergeten zit er zeker niet in, en de reisgidsen vragen gewoon om ter plekke uitgetest te worden. Morgen in de vroegte zetten we onze milieu-graad om in de praktijk en bevuilen we vol enhousiasme het Belgische luchtruim om zo directement goed te beginnen en de verkeerde kant uit te vliegen richting Frankfurt ende Zurich. Na een uitgebreide exploratie van de Zwitserse luchthaven wordt dit euvel dan rechtgezet en trekken we toch maar eens westwaarts, jawel ann, westwaarts. Vrijdag 9u50 plaatselijke tijd zetten we dan onze eerste stapjes op chileense bodem.

Vanaf morgen staan we dus niet meer open voor alle vormen van gsm-verkeer die tegenwoordig al bestaan, dus ge moet niet stiekem proberen. Mailen mag altijd, de spam filteren we er zelf wel uit, maar verwacht alleszins niet meteen antwoord.

Weerziens den 23ste november voor wie ons genen dag langer meer missen kan.

Hasta luego,
Ann en Annelies