Por supuesto

Hola chicos en chicas!

theeft nu al lang genoeg op zich laten wachten, maar hier zijn ze dan eindelijk: de laatste sessie foto's van ons reis.

Herinner ergens in een vaag verleden onze hachelijke ferry-oversteek. Deze bracht ons tot in Chaiten, een streek in Noord-Patagonië, met een gematigd regenwoud. Het woord zegt het zelf, we hadden dan ook: regen, regen, regen. Maar echte Belgen gelijk we zijn, hield dat beetje vocht ons allerminst in ons bedde. Naast een paar kleine verkenningstochten trokken we er Park Pumalin in, onder de deskundige leiding van gids Nicolas, en in het aangenaam gezelschap van het Catalaans koppel Monica en Xevier.

De volgende foto werd unaniem 'Ann bespringt oudere mannen' gedoopt...en dit in front van haar eerste gletsjer.

Na Chaiten reden we, in gezelschap van een rasechte Chileens Belanger, de Carretera Austral af (ferm de moeite, alleen spijtig da ge nie kunt stoppen wanneer ge maar wilt als ge zo in een buske zit). En blijkbaar nog een van de weinige dingen waarvoor de Chilenen Pinochet 'dankbaar' zijn??

Zo kwamen we van de regen naar de zon: Cerro Castillo a.k.a. Mallorca, het dorpje en de gelijknamige berg die wel iets van een kasteel wegheeft. Ann ontplooide hier haar kookkunsten (zie rechtsvooraan) volledig op een typisch Chileens fornuis, multifunctioneel als ge het ook tegelijkertijd warm wilt hebben en wat sokken wilt laten drogen. We hebben meteen ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om de plaatselijke grafiti-site te gaan bezichtigen: handafdrukken van zo'n 10.000 jaar oud. Ne mens kan er niet vroeg genoeg aan beginnen.

In Puerto Guadal konden we gratis kamperen (leve onze Doite-tent!, hoe krap ze soms ook was) tussen een gezellige bende (mét volgens de ene helft van het duo knappe mannelijke) architectuurstudenten, die na 2 zware weken vol noeste arbeid hun energie kwijt moesten in kampvuurfeestjes, die wij dan weer niet negeren konden. Hun bouwproject werd dat weekend plechtig ingewijd, inclusief priesterlijke zegening en vrolijke danspasjes, waar Annelies zich wijselijk buiten gehouden heeft.

Eenmaal het 2de grootste meer der Zuid-Amerika rond was het hoog tijd voor Argentinië. Hier is gebleken dat het Chileens grondgebied verlaten zonder uw papel de immigration ofwel totaal geen probleem is, ofwel dat Ann toch echt ergens diep ver weg in een vergeten hoekje een minimum hoeveelheid aan charmes bezit. We zullen het wellicht nooit weten. In Argentinië dan bleken de honden groter uit te vallen dan in Chili...Een gegeven waar Annelies niet bepaald zot van was. Ann daarentegen wel, vlooien of geen vlooien.

Grote trekpleister in het land van de biefstuk waren El Calafate en de Perito Moreno gletsjer, 's werelds grootsten. Omdat het op foto niet zo indrukwekkend lijkt alst in 't echt is: het front gemeten vanaf het wateroppervlak is 55 m hoog! En elk kwartier brokkelt er wel een brokske ijs af, wat gepaard gaat met ettelijke decibels geluidshinder.

Hoe schoon het daar ook was, de Grey Glacier in park Torres del Paine moest zeker niet onderdoen. We moesten er minder geld voor dokken, maar wel ietske meer voor afzien. Maar des te groter de voldoening natuurlijk als ge na een zware beklimming plots oog in oog staat met zo'n glinsterend pareltje in volle zon.

Verder zagen we er ook nog zwaanvormige ijsklompjes...

en mooie patagonische wolken...

en scheune dooie bomen...

en prachtige views (waarvan we er u vele, vele onthouden)...

en uitgestrekte pampa's en schattige vogelkes, die ons privé-serenades brachten...

en natuurlijk ook 'de Torres' zelf... waar ge ook ferm voor moest afzien

en zoveel meer... ge voelt het tot in uw kleine teen: onze zesdaagse trektocht hier was serieus de moeite en we missen het! (Behalve van de kouwe nachten, bibberend in onze slaapzakskes.)



Na Torres del Paine en Puerto Natales bezochten we ons laatste stadje in het adembenemende Patagonië: Punta Arenas aan de Straat van Magellaan (niet letterlijk te nemen, het is da water op de foto, hé Annelies...)

En na 2 maanden onthouding konden we hier dan eindelijk ook onze lang uitgestelde pinguïns gaan bezien. Zijn ze niet schattig???

Na de pinguïns ons geliefde Patagonië met pijn in het hart achter ons gelaten en terug gevlogen naar Santiago, waarbij we met dank aan de Footprint rechts aant raampje zaten en uitgebreid konden genieten van Chileense luchtfoto's. We hadden hem in Frutillar, Petrohue en Puerto Varas niet kunnen zien wegens het slechte weer, maar deze keer werden we dan toch beloond voor de moeite: vulkaan Osorno. And what a beautiful stratovulcano it is!

En dan Santiago City: schoon zonneke, 34°C, schone gebouwkes, veel mensen, lawaaiierige demonstraties en hostallekes, en heel wat smog!

Voila, voor meer foto's en stoere verhalen, ge weet ons wonen he...

Belgische zoenen dees keer,

Ann en Annelies

Santiago City II

Hola tout le monde,

we weten het, we hebben het al aantal keer aanhoord, en het spijt ons vreet. Ma we zijn dus niet bepaald up to date de laatste weken. Niet dat we niet willen, maar de ervaring heeft ons geleerd dat Patagonie stukken interessanter is, en internet minder vanzelfsprekend.

Ondertussen zijn we bijna thuis (stiekeme snif), maar eenmaal daar hebben we toch niets beters te doen, naast werk zoeken, en dan zullen we onzer laatste collectie pictures er nog eens op placeren, want ze mogen gezien worden. Patagonie is dik de moeite, dus allen daarheen!

Besos

ann en annelies

And in English:

We are almost home after a nice trip in Chilean Patagonia, pictures are following soon, when we have lots of time (and internet)...

Que calor

jowjow,

heel vlug efkes een teken van leven onzertwege. Tis dat we amper nog tijd hebben om hier versag uit te brengen, willen we nog zoveel mogelijk van Patagonië genieten... Er is al vanalles geschrapt moeten worden wegens tijdsgebrek en het minder vlotte transport in het zuidelijk deel der Chileens grondgebied.

Nu vluchtig wat woordelijke reisdraden, foto's volgen hopelijk een volgende keer, want schoon zijn ze.

Na 3 keer uitvaren in Puerto Montt (bljkbaar zitten er 2 gratis rondtochtjes in de prijs vervat) uiteindelijk na 24u wachten op land e 27u ferry zitten (normaaleen trip van 10u) in chaiten aangekomen. Hadden beter vliegtuigje gekaapt. Daar enkele dagen gezellig doorgebracht bij de Duitser Stefan in zijn hexagonaal hostalleke en Park Pumalin bezocht, het grootste prive-park ter wereld. Alle toeristen die daar op de moment waren hebben we ook leren kennen, en samen met hen de Carretera Austral afgereden met minibusje richting Coyhaique. Onderweg onze Belgische ferrygenoten gepasseerd, die in de gietende regen dezelfde weg afleggen als ons, maar dan per velo.

Vanuit Coyhaique, na wat busfrustraties, uiteindelijk in Villa Cerro Castillo geraakt, en zo verder al "hacer dedo"-end het Lago General Carrera rond. Samengevat: wunderscheun! In Puerto Guadal 2 nachten bij architectstudenten van de universiteit van Valparaiso gelogeerd, die daar het dorp aan het opfleuren waren.

Via Chile Chico de grens naar Argentinië overgestoken, en via Los Antiguos naar Rio Gallegos (Atlantische Oceaan!!!) en El Calafate, het toerische mekka van het land. Wegens bijhorende prijzen onze omzwalpingen hier beperkt tot een bezoek een Glacier Perito Moreno (ook heel scheune!), en nu gestrand in Puerto Natales (terug in Chili). Morgen nog een laatste dag goed slapen en voorbereiden, en dan trekken we 5 a 6 dagen Parque Naional Torres del Paine in. Volgens de boekskes het park der parken, wat we best geloven willen, maar er zal ook wel heel wat toerische zever achter zitten. (De prijzen spreken weer voor zich.) Gelukkiglijk zijn we nu trotse bezitters van een echte Chileense tent, die zijn diensten al bewezen heeft ondertussen...

Veel groete nog

Ann, Annelies en Donky Sjot

PS Oscar, glad you are still alive!! To be honoust, we were a little worried :) English if we have time...NOT

PS Morgan Francais=pfffffffffffffft. Nous sommes chemin

PS http://www.patagoniasinrepresas.cl/ De regering hier wil Patagonië in een energiebom veranderen, ten koste van de natuur en mens. Check de site...

Wij zijn blij

Jowjow nog maar eens,

vlug nog wat nieuws en fotokes vanuit het smalste land ter wereld, kwestie iedereen content te houden en nog eens nederlands te kunnen klappen.

Na Pucon zijn we naar Valdivia city gereisd, de stad der zeehonden, waar we voor de derde Chileense keer op rij onze aller landgenote Liesbet zijn tegengekomen. Dat hebben we dan maar meteen gevierd door samen een kamer te delen.

Na Valdivia terug van de zee naar het binnenland verhuisd, richting Panguipulli, en zo naar Neltume, een nog groter boerengat dan Kieldrecht, en dat hebben we geweten ook. Niet beseffend dat we eigenlijk zo goed als platzak waren, konden we de hele 2u-durende rit naar Panguipulli overdoen, om daar wat geld uit de muur te gaan halen, aangezien ze dat fenomeen niet kennen in Neltume... De bedoeling was ginder het Nationaal Park Huilo Huilo plat te wandelen, maar de Chilenen vinden dat Belgen niet op zichzelf een paadje volgen kunnen, dus moesten we dat met gids (en bijhorend prijskaartje) doen, wat wij gierigaards niet zagen zitten. Na toch vlug wat gidsloze watervallen te bezichtigen, hebben we dan maar de benenwagen naar Puerto Fuy (ook wel Portefeuille) in gang gezet, waar we jammer genoeg het scheunste meer van Zuid-Amerika niet konden overvaren wegens nazicht van de ferry. 't Was ons dagje niet.

Na een nachtje Panguipulli de streek dan maar achter ons gelaten en voortgegaan naar Frutillar en Puerto Varas. Bussen hebben hier blijkbaar de gewoonte midden langs de snelwegen te stoppen om passagiers op te pikken of af te zetten...en daar sta je dan gezellig tussen de uitlaatgassen en langsgierende camions. Na een luttele kilometers stappen toch het tweede, of was het het derde? grootste meer van Zuid-Amerika gevonden. Ne mens kan er niet natuurlijk niet naast kijken in dat geval, al was het weer niet al te schitterend die dagen, zodat we niet konden genieten van het uitzicht op de perfect gevormde stratovulkaan Osorno. Ook het bezoek aan Park Vincente blablabla aan Petrohue was een mistig boeltje, waardoor de schitterende panorama's wederom aan onze neus voorbij gingen. Maar gelukkig was Ann gemakkelijk blij te maken met een boottochtje over Lago Los Santos todos met de vriendelijke Francisco.

En zo zijn we dan aanbeland op Chiloe, omringd door Pacifisch water, men spreekt ook wel eens over een eiland. Na een bezoekje aan de plaatselijke hoofdstad Castro doorgereisd naar Chonchi, een klein stadje aan de oostkust van het eiland. Van hieruit naar Cucao gereisd, waar we 2 dagen zijn gaan rondhotsen in Nationaal Park Chiloe, zie straks. Om aan dat park te geraken waren verschillende, frustrerende pogingen nodig om de bus te nemen, aangezien die hier niet vrij betrouwbaar blijken te zijn. 3u wachten aan een parada om dan nog niks zien te passeren is daarbij geen uitzondering. Maar uiteindelijk zijn we er toch geraakt, en de moeite was het zeker. De eerste dag samen met Duitse metgezel Oscar van mooi weer kunnen genieten, wat vree veel sjance hebben is, als je weet dat het hier nog meer regent dan in Belgie...Na een schone tocht langs de Pacifische stranden en kliffen bereikten we uiteindelijk de refugio, die jammerlijk genoeg niet open was voor publiek wegens werken. Dus daar ging onze gehoopte slaapplaats. Dan maar een poging ondernomen om de volgende refugio te bereiken, een aantal kilometer verderop. Hiervoor moesten we echter een normaal niet oversteekbare rivier kruisen, wat ons lukte met dank aan laagtij. Maar aangezien het verdere pad daardoor niet veel meer bewandeld wordt, was dit ook moeilijk te vinden soms. Omdat het donker aan het worden was, zijn wij teruggekeerd, terwijl Oscar zijn queeste verder zette. Terug aan de rivier aangekomen, bleek vloed zijn intrede gedaan te hebben, en ondanks enkele moedige pogingen van Ann, geraakten we er niet meer overheen. Gelukkig kwamen enkele Chileense refugio-werkmensen ons ontzetten met behulp van een zelfgemaakt vlotje uit isimo en hout. De nacht hebben we gebruikt om onze slaapzakskes eens uit te testen onder de sterrenhemel op het strand...ze zijn geslaagd. Rond 5u smorgens is er wel een stevig windje komen opzetten, wat zich de volgende dag ontaarde in een serieuze plensbui, waardoor onze terugtocht vrij nat was. Maar gelukkig konden we op het einde van de tocht genieten van een warm vuurtje en een lekker theetje bij een vriendelijke Chileen, die ons Spaans wel leutig vond.

Nu proberen we een manier te vinden om in Chaiten te geraken (ferry's en varen zijn hier niet zo vanzelfsprekend) en dan zetten we de race naar het zuiden verder.

Groeten onzertwege,

ann en annelies

Dankoe!

Ahoi gij allen,

de tijd vliegt hier, zeker als ze hier een uur verder springen in plaats van terug zoals ginder bij jullie op het noordelijk halfrond. Dus nu staan we 5u achter op jullie, en 4u als jullie ook beslissen het uur maar eens te verzetten.

Momenteel zitten we voor de 6de opeenvolgende dag in Pucon, waar we de grote concurrent voor Maria's casa hebben getroffen: een gezellig hostalleke, el refugio, uitgebaad door jawel nen hollander. (Lieselot en Valerie, als jullie naar Pucon komen en willen uittesten of wij gelijk hebben, reserveer zeker op voorhand...ze hebben veel succes hier.) We hebben meteen van die lange stop geprofiteerd om ons kleerkast onder handen te laten nemen door een lavanderia, zodat we eindelijk nog eens fris ruiken. Misschien dat dat de mama's wel interesseert.

Om dan even de leegte tussen La Serena en Pucon op te vullen. Vanuit La Serena zijn we aan de overtocht naar het zuiden begonnen via Santiago naar Talca. Daar aangekomen hadden we niet veel keus uit hostallekes en zijn we uiteindelijk in hostal Alcazar beland, bij de pyjama-madam. Aangezien die ons veel te veel schrik aanjoeg, we haar enige klanten waren en haar ontbijt niet te vreten was, hebben we ons plan om daar een nationaal park te bezoeken laten varen, en zijn we de volgende dag verder getrokken naar Temuco.

In Temuco zelf zijn we welgeteld 2u geweest. Daar gearriveerd meteen info gaan vragen over Nationaal Park Conguillo in het toeristenbureau, maar wegens te veel sneeuw was het park ontoegankelijk, dus bye bye plan.

En zo zijn we dan terechtgekomen in Pucon, dat we meteen Zakopane II gedoopt hebben. Vree toeristisch, het ene hostal/hotel na het andere, alles van hout, en neonverlichting is verboden. Zakopane II ligt aan een groot meer, Lago Villaricca, en aan de voet van een actieve vulkaan, rarara, vulcano Villaricca, een pareltje om te zien. Voor de rest stikt het hier van de termen, nationale parken, watervallen, araucania bomen, raftbare-rivieren en toeristen. We hebben ons hier dus wel al even bezig kunnen houden.

Het hoogtepunt van al die activiteiten was letterlijk en figuurlijk onze beklimming naar de top van de vulkaan. Hiervoor moesten we om 6u uit ons bedde, om met een bang hart naar de tour-operator te trekken, uit schrik voor annulatie wegens de grijze wolken die boven ons hoofd hingen. Optimistisch als zo'n gidsen zijn, wilden ze eerst de situatie gaan verkennen aan de voet van het bergje. Daar zag het er even slecht uit, maar dat hield ons niet tegen en weg waren we. Startend op 1100 meter, skiliften links laten liggend (die-hards als we zijn), zwoegend in de verse sneeuw, bibberend van de kou en zwetend van de inspanning, bereikten we na 5u en 30 minuten klimmen de top (op 2850 meter). Waarom een mens dat in feite doet...twas zo mistig dat we geen steek zagen van het in principe prachtige panorama en de opspuitende lava in de krater op nog geen 2 cm van ons. Gelukkig konden we wel volop genieten van de heerlijke vulkaandampen. Door de kou konden we ons geen uitgebreide rustpauze permitteren, en keerden we na 15 minuten weer naar beneden. Deze tocht ging 3 keer zo snel, daar we nu onze benen grotendeels konden laten rusten en we op ons edel zitvlak naar beneden konden slieren. Enkel het laatste stuk was nog lastig stappen in wakke sneeuw en toen waren Annelies (en haar knie) het kotsbeu, terwijl Ann vrolijk verder bleef genieten van haar eerste pasjes op een skipiste.

Na deze bovenmenselijke inspanning trakteerden we ons de volgende dag op een welverdiende chilldag. Het regenweer hield ons toch niet binnenshuis, en uiteindelijk zijn we het meer en zijn zwarte, vulkanische stranden gaan verkennen. Hier werd duidelijk dat Annelies beter is in steentjes werpen en dat Ann bang is van stieren op een strand, zeker als Annelies een rode frak draagt.

Volgende grote uitstap was Nationaal Park Huerquehue (of zoiets, uitspreken kunnen we het nog steeds niet), samen met de Amerikaan Brandon en de Chinees Ting. Aan de ingang kregen we een korte uitleg over de wandelpaden door de rangers, die ons vertelden dat het stuk van de waterval naar de 3 meren onbegaanbaar was wegens te veel sneeuw, zeker zonder sneeuwschoenen. Zo koppig als 2 belgen, een amerikaan en een chinees kunnen zijn, zijn we toch aan die mission impossible begonnen en met succes geslaagd. Het was de tocht vol stinkende modder, glibberige sneeuw en verraderlijke onzichtbare putten zeker waard. De foto's spreken weer voor zich.

Vandaag nog even de warme termen gaan uittesten, voor een laatste keer genieten van de heerlijke bedden hier, en morgen trekken we dan maar eens lustig verder, willen we ooit nog in Ushuaia aankomen.

Dikke kussen aan iedereen, en alvast een gelukkige verjaardag zus.

Ann en Annelies

And than now a brief summary in English:

For the moment we are in Pucon already for one week. Here we have climbed the Volcano Villarica, from 1100 to 2850 m in deep slippery snow. To go down we slided on our buttoms, which was really fun! Compared to Spitsbergen, you would be very proud. Yesterday we visited the National Park Huerquehue and if you watch the pictures you can see how beautiful it was. Today we will visit the thermal bads en tomorrow we continue our trip to the south.

Ha det bra

Annelies en Ann

Pucon

to all my not-dutch-speaking friends:

I'm very sorry for all the talking in dutch on this site, but I can assure you the pictures tell more than all our bullshit in between. For those who didn't have the clou yet: me and my friend, Ann, are travelling for two months in chile for the moment, and we want to make everybody jealous by this way. I'll do my best to say something in english as well next time.

Thanks for all the complaints, and Katrien, I know there are 231 faults in this short message, sho spare your breath...

Greetz,
annelies
(and ann)

Vraag het aan de lama's

Wel beste Karen, en al de rest natuurlijk,

we hebben het inderdaad efkes zonder uitgebreid internet moeten doen, maar dat zullen we nu ruimschoots goed proberen maken, misschien met iets minder dt-fouten dan vorige keer, maar na 16u bus zitten kunnen we niks beloven.

Voortgaand op de vorige editie: vanuit La Serena zijn we dus naar Chañaral vertrokken, waar we ons aan het busstation hebben laten overhalen om bij Donde Willi te logeren, een supervriendelijke Chileen met een sjiek hostalleke, inclusief uitgebreid ontbijt. Onterecht niet vermeld in de Lonely Planet én de Footprint! Hij was er een beetje aangeslagen van. Daar aangekomen zijn we na een korte Eurolinebusachtige nachtrust meteen naar het nationaal park getrokken, waar we een fikse wandeling maakten tussen cactussen, vossen, guanaco's en hagedisachtige slangen/hazelworm (papa Ann, help ons).



De volgende morgen verder gebust naar de grootste vergissing die we tot nu toe gemaakt hebben: Antofagasta. Een vieze, naar pis stinkende stad met ongezellige hostellekes, waar niet veel te beleven valt. Dus Lieselot en Valerie: ontwijken die boel. Enige lichtpuntje daar was de vismarkt, waar de pelikanen en zeeotters/leeuwen om het visafval vochten.



Wegens onze grote liefde voor de stad gaven we er de dag erop niet veel om om wat meer geld neer te tellen voor een salon cama bus naar San Pedro de Atacama, aangezien de goeiekopere semi-cama's al volzet waren. San Pedro ligt op een hoogte van 2440 m midden in de woestijn, een vree toeristisch dorpje, inclusief hollanders. De eerste dag met een tour naar Valle de la Luna getrokken, om daar van de zonsondergang te genieten, samen met nog een tiental andere bussen. In rust en vrede was het dus niet bepaald, maar schoon wel.



De dag daarna zijn we eerst onze 4-daagse trip naar Uyuni (Bolivië) en terug gaan boeken. Na wat geleuter toch besloten niet met visa maar contant te betalen, dat we eerst nog moesten gaan opnemen. Nu blijken de automaten in San Pedro een reputatie te hebben, en dat hebben we aan de lijve ondervonden. T machien besloot de kaart te houden, en geen geld te geven. Als ge Ann eens bleek wilt zien worden: dees is de ideale manier. Meteen naar de carabiñeros (chileense politie) getrokken, die de bank in Calama gebeld hebben. Bleek dat we de dag erna terug moesten komen, wat voor problemen zorgde met onze juist geboekte trip naar Bolivië. Maar wonderen zijn de wereld blijkbaar nog niet uit, want diezelfde moment maakte de chileense Group 4 zijn intrede op het buro. Na een dubbele paspoortcontrole, verhalen over Enzo Scifo (wereldberoemd hier) en kussen van Ann, het groene misbaksel uiteindelijk terug in onze pollekes gekregen. 's Middags elk een mountainbike gehuurd en de omgeving rond het dorpje in brandende zon afgecrosst. Maatje 36 komt steeds dichterbij.



En dan onze fameuze trip naar het grootste zoutmeer ter wereld: Uyuni. 4 dagen rondhotsen in een 4x4, bartsende koppijn hebben door de hoogte, en slechte nachtrusten waren het helemaal waard! Het verhaal begint smorgens in de hele vroegte, waar we met een bus in slakkentempo naar een hoogte van meer dan 4000 m klommen, richting Boliviaanse grens. Vanaf daar ging de trip verder met jeep, die we deelden met de norse, zwijgzame chauffeur, Leon, een ADHDachtige Italiaan van 48 jaar, Miguel, de Zwitserse Nicole, en een Duits koppel, Florian en Christianne. Een heel plezant groepje. Over de tocht valt niet veel te zeggen, de foto's spreken voor zich. We passeerden laguna's, geisers, rokende vulkanen, zouthotels, flamingo's, lama's, vicuña's, wc-papier, prachtige landschappen, schitterende sterrenhemels, heerlijke maaltijden, waaronder lama-steak, toeristen, reuzecactussen, verlegen boliviaanse vrouwen, platte banden (het kan zelfs een jeep overkomen) en als slot een inmens zoutmeer! We zijn het er unaniem over eens: laat de excursies in de geologie in het vervolg hier maar doorgaan.







Na 2u rondtsjollen in Uyuni keerden we met nieuwe chauffeur terug richting Chili, met onderweg een overnachting in een gezellig Boliviaans dorpje. Om 4u smorgens ons bed uit, en in een ijskoude jeep verder naar de Chileense grens, waar onze rugzakken heel oppervlakkig doorzocht werden op fruit, groenten en kruiden. De onze hebben ze alleszins niet gevonden.



Na dit avontuur zijn we meteen terug naar La Serena vertrokken, waar we nu wederom in Maria casa (onze persoonlijke favoriet tot nu toe) vertoeven. Morgen zetten we onze reis naar het zuiden verder, richting Talca.

Wordt vervolgd...

Vele groeten van chileense bodem, en blijven winnen ploeg!

Ann en Annelies